نوشته‌ها

مکان‌یابی دقیق‌تر بوسیله قابلیت Live View AR در گوگل مپس ممکن شد

در مناطق پرجمعیت دنیا با استفاده از GPS و وای فای نمی‌توان موقعیت مکانی را به طور دقیق مشخص کرد. این مساله سبب می‌شود تا مسیریابی در شهر با پای پیاده و یا با خودرو به کار خسته کننده‌ای تبدیل شود. حال به لطف قابلیت واقعیت افزوده جدیدی که به گوگل مپس اضافه شده، کاربران می‌توانند با استفاده از Live View AR موقعیت مکانی و همچنین جهت حرکت خود را با دقت بالاتر پیدا کنند.

قابلیت Live View تقریباً سال گذشته به گوگل مپس اضافه شد. این قابلیت با استفاده از دوربین گوشی و نمایش جهت حرکت به مسیریابی بهتر با توجه به مناطق برجسته شهرها و استفاده از تصاویر Google Street View کمک می‌کند.

حال به کمک قابلیت واقعیت افزوده جدید، کاربر می‌تواند موقعیت مکانی خود را با دقت بالاتر در گوگل مپس تشخیص دهد. موقعیت مکانی با نقطه آبی در این اپ مشخص می‌شود و هر چه زاویه پرتو اطراف آن تنگ تر باشد به معنی شناسایی دقیق تر جهت کاربر است.

برای این کار کافیست روی نقطه آبی ضربه زده تا منوی تمام صفحه باز شود. حال با گزینه جدیدی به نام Calibrate with Live View که زیر Save your parking قرار گرفته روبرو می‌شوید. با ضربه زدن روی این گزینه پس از چند ثانیه موقعیت و جهت کاربر با دقت بالا شناسایی شده و پرتوی آبی جای خود را به فلش می‌دهد.

قابلیت فوق در حال حاضر برای گوشی‌های اندرویدی که از اپلیکیشن‌های ARCore پشتیبانی می‌کنند فعال شده و کاربران iOS فعلاً باید منتظر بمانند.

منبع: digiato.com

هوش‌مصنوعی فرایند نقاشی هنرمندان بزرگ را شبیه‌سازی می‌کند

هرچند بشر در ساخت ماشین‌ زمان برای سفر به گذشته ناکام مانده، اما با وجود هوش‌مصنوعی می‌توان شماری از رویدادهای گذشته را شبیه‌سازی کرد.

امروزه فرایند خلق یک اثر هنری قدیمی سوالی بزرگ در ذهن بسیاری از علاقمندان به هنر است، اما متاسفانه تا پیش از این امکان بازگشت به گذشته و دیدن سبک نقاشی از روی دست افرادی نظیر ون‌گوک یا مونت وجود نداشت. حال محققان حوزه‌ی هوش‌ ‌مصنوعی در دانشگاه MIT موفق شده‌اند تا به کمک یادگیری ماشین، سیستمی را طراحی کنند که قادر است فرایند طراحی سوژه‌های مختلف روی بوم را از ابتدا شبیه‌سازی کند. این سیستم که Timecraft نام دارد، قادر است با جزئيات بالایی به شبیه‌سازی فرایند نقاشی پرداخته و حتی جاهایی از بوم را که نقاش با استفاده از قلم مو، خطوطی را اضافه کرده، نمایش دهد. فرایند کار این هوش‌مصنوعی به این گونه است که ابتدا با استفاده از ۲۰۰ ویدیوی تایم‌لپس، فرایند نقاشی دیجیتال و آبرنگ به‌عنوان دیتای آموزشی در اختیارش قرار داده می‌شود. پس از ایجاد یک شبکه‌ی عصبی موسوم به کانولوشنال، فرایند تفکیک و شبیه‌سازی نقاشی هدف به‌صورت برعکس براساس آموزش‌ها آغاز می‌شود.

 

شبیه‌سازی نقاشی هنرمندان بزرگ توسط هوش مصنوعی

هرچند نتایج کار فاصله‌ی زیادی با حالت ایدئال دارد، اما همچنان شاهد نتایج رضایت‌بخشی هستیم. تایم‌کرفت از تست‌های بنچمارک موجود عملکرد بهتری دارد، به‌صورتی که در ۹۰ درصد موارد بسیار بهتر عمل می‌کند. فرایند کار این الگوریتم به اندازه‌ای خوب است که در زمان خلق یک اثر هنری که با استفاده از آن آموزش یافته، بیش از نیمی از افراد را فریب می‌دهد، به‌طوریکه این افراد تصور می‌کنند که نقاشی مدنظر نسخه‌ی اصلی است و توسط هوش‌مصنوعی ایجاد نشده است.

توسعه‌دهندگان این الگوریتم اعلام کرده‌اند که کد آن را در آینده‌ی نزدیک دردسترس عموم قرار می‌دهند تا تمامی افراد قادر باشند خود این فرایند را آزمایش کنند. در کنار بررسی فرایند نقاشی توسط بزرگان این هنر، استفاده از این الگوریتم می‌تواند در حوزه‌ی آموزش نقاشی توسط افراد تازه‌کار نیز مورد استفاده قرار گیرد. هرچند هنوز فاصله‌ی زیادی تا ایجاد یک نقاش دیجیتال چیره‌دست داریم، اما دانشمندان به دستاوردهای خوب دست پیدا کرده‌اند و انتظار می‌رود در آینده نزدیک شاهد ظهور هوش‌مصنوعی با قابلیت خلق آثار هنری ارزنده باشیم.

منبع: zoomit.ir

پلتفرم رباتیک RB5 کوالکام با پشتیبانی از ۵G و هوش مصنوعی معرفی شد

کوالکام نیز درست مانند رقبایش از جمله اینتل و انویدیا روی رایانش مبتنی بر هوش مصنوعی کار می کند اما ترجیح مدیرانش این بوده که روی حوزه تخصصی خودشان تمرکز داشته باشند: یعنی دستگاه های کوچک تر و شبکه ها ارتباطی. در همین راستا این شرکت آمریکایی چندی پیش از پلتفرم رباتیک RB5 خود با پشتیبانی از ۵G و هوش مصنوعی رونمایی کرد؛ محصولی که دنباله رو چیپست RB3 است و قرار است در طیف وسیعی از ربات ها و پهپادها به کار گرفته شود.

پلتفرم RB3 همچنین به تولید کنندگان کمک می کند که گجت های خودران با قابلیت مسیریابی دقیق محیط های پیرامونی بسازند و در کوتاه های ترین زمان ممکن اطلاعات کلیدی و قابل اطمینانی را در اختیار کاربران قرار دهند.

کیت پلتفرم RB3 مجموعه ای متشکل از سخت افزار، نرم افزار و ابزارهای توسعه است که به تولیدکنندگان امکان می دهد نسل بعدی از ربات ها و پهپادهای کم مصرف و با توان رایانشی بالا را بسازند.

سخت افزار این پلتفرم از یک پردازنده QRB5165 کوالکام، سی پی یو کایرو ۵۸۵ و پردازنده گرافیکی آدرنو ۶۵۰ تشکیل شده است. پلتفرم RB3 در واقع نسخه متفاوتی از اسنپدراگون ۸۶۵ است که برای ربات ها و پهپادها بهینه سازی شده است و توان پردازشی آن برابر با ۱۵ ترا عملیات در هر ثانیه عنوان شده. پشتیبانی از ۴G و ۵G روی تمامی باندها از جمله mmWave از دیگر مشخصه های این پلتفرم محسوب می شود.

از آنجایی که این چیپ برای بینایی کامپیوتری و حوزه رباتیک طراحی شده است میتواند ویدیوهای مختلف تا کیفیت ۸K یا ۴K HDR و تصاویر با رزلوشن تا ۲۰۰ مگاپیکسل را پردازش کند و  امکان تعامل همزمان آن با حداکثر ۷ دوربین فراهم شده است. در مورد نرم افزار هم باید بگوییم که پلتفرم RB3 همراه با کیت توسعه نرم افزاری برای پردازش عصبی، یادگیری ماشینی، تشخیص قابلیت و تشخیص مانع ارائه خواهد شد.

این کیت توسعه دربرگیرنده دوربین اصلی ۱۲ مگاپیکسلی با امکان دنبال کردن سوژه، تشخیص عمق، زمان پرواز و دیگر ویژگی های کلیدی این روزهاست. کوالکام همچنین سنسورهای دیگری از قبیل حسگرهای مغناطیسی، فشارسنج، دماسنج، فراصوت و بسیاری موارد دیگر را نیز برای آن در نظر گرفته است.

تکنولوژی مورد اشاره قابلیت استفاده در اسباب بازی ها، جارو ربات ها و ماشین های چمن زنی را دارد و میتوان از آن در حوزه های تجاری و صنعتی بهره گرفت. بزرگ ترین مورد مصرف این تراشه اما پهپاد است؛ جایی که بینایی کامپیوتری و ارتباط ۴G/5G اهمیت ویژه ای پیدا می کند.

منبع: digiato.com

کشف حالت جدیدی از ماده با قابلیت ارتقای سیستم‌های هوش ‌مصنوعی

بسیاری از ما با چهار حالت کلاسیک ماده شامل جامد، مایع، گاز و پلاسما آشنا هستیم اما حالت‌های دیگری نیز وجود دارند. فیزیکدانان در دانشگاه‌های «اوپسالا» و «رادبود» موفق به شناسایی حالت جدیدی از ماده با نام «شیشه اسپینی خود القا» شده‌اند که می‌توان از آن برای ساخت پلتفرم‌های هوش ‌مصنوعی استفاده کرد.

خاصیت مغناطیسی معمولا زمانی ایجاد می‌شود که همه الکترون‌های موجود در اتم‌های یک ماده، در یک جهت بچرخند. اما در شیشه چرخشی، اتم‌های آهنربا نظم خاصی ندارند و تمام آن‌ها در جهت‌های تصادفی می‌چرخند. علت انتخاب شیشه برای نام این ماده، وجود شباهت‌هایی میان آن و نحوه قرارگیری نامشخص اتم‌ها در یک قطعه شیشه‌ای معمولی است.

شیشه‌های چرخان تنها در آلیاژهای مخصوصی یافت می‌شدند، اما هم اکنون محققان به این موضوع پی بردند که این حالت به طور طبیعی در عنصر خالص «نئودیمیم» رخ می‌دهد. برای اینکه میان این حالت‌ها تفاوت ایجاد شود، نام شیشه شیشه اسپینی خود القا برای آن انتخاب شده است.

نئودیمیم به عنوان یک عنصر با خواص مغناطیسی عجیب شناخته می‌شود، بنابراین تیم این تحقیق برای بررسی آن از میکروسکوپ تونلی روبشی (STM) استفاده کرد. با انجام این کار، محققان پی بردند که چرخش‌های اتمی در نئودیمیم همانند یک مارپیچ است و آن‌ها با سرعت‌های مختلفی می‌چرخند. با توجه به این موارد، شکل مارپیچ به صورت پیوسته در حال تغییر است.

سیستم‌های هوش مصنوعی

نویسنده این تحقیق، «دانیل وگنر» اعلام کرده:

«STM به ما اجازه می‌دهد تا ساختار اتم‌ها را به صورت جداگانه مورد بررسی قرار دهیم و همچنین بتوانیم به قطب شمالی و جنوبی اتم‌ها پی ببریم. با این پیشرفت در تصویربرداری با دقت بالا، ما توانستیم رفتار در نئودیمیم را کشف کنیم، چرا قادر به شناسایی تغییرات بسیار کوچک در ساختار مغناطیسی بودیم، البته انجام این کار ساده نبود.»

تیم این تحقیق به این موضوع اشاره کرده که نئودیمیم شاید تنها عنصر با این ویژگی نباشد و احتمالا این رفتار در عناصر دیگر نیز وجود دارد. یکی دیگر از نویسندگان این تحقیق، «الكساندر خواجتوریان» درباره این حالت از ماده اعلام کرده:

«تکامل پیچیده نئودیمیم احتمالا می‌تواند پلتفرمی برای تقلید رفتارهای پایه مورد استفاده در هوش‌مصنوعی باشد. تمام الگوهای پیچیده که می‌توانند در این ماده ذخیره شوند، قادرند با شناسایی تصویر ارتباط برقرار کنند. شما نمی‌توانید کامپیوترهای الهام گرفته شده از مغز را با آهنرباهای ساده بسازید، اما مواد با رفتار پیچیده می‌توانند گزینه‌های مناسبی برای این کار باشند.»

از آنجا که رفتار اسپینی اتم‌ها در این حالت به کنش نورون‌ها بی‌شباهت نیست، احتمالا می‌توان از این حالت ماده در تولید سیستم‌های مبتنی بر هوش ‌مصنوعی بهره گرفت.

منبع: digiato.com

شکست انسان از هوش مصنوعی در تست ارزیابی شخصیت بر اساس تصویر

هوش مصنوعی در سال‌های اخیر پیشرفت‌های زیادی داشته و توانسته در برخی زمینه‌ها انسان را شکست دهد. اخیرا تحقیق جدیدی صورت گرفته که در آن هوش‌مصنوعی ویژگی‌های شخصیتی را توسط تصاویر سلفی تشخیص می‌دهد. هوش‌مصنوعی توانسته در این حوزه عملکرد بهتری نسبت به انسان از خود نشان دهد.

این تحقیق در روسیه صورت گرفته و محققان در این کشور توانسته‌اند هوش‌مصنوعی توسعه دهند که کارایی بهتری نسبت به انسان و دستگاه‌های دیگر داشته باشد. این هوش مصنوعی تصاویر سلفی را بر اساس ویژگی‌های شخصیتی شامل برونگرایی، عصبانیت، توافق‌پذیری، پذیرای تجارب جدید بودن و وجدان قضاوت کرده است.

تیم توسعه‌دهنده این هوش مصنوعی متوجه شد که الگوریتم با تجزیه و تحلیل تصاویر سلفی مختلف از یک شخص، قضاوت‌های شخصیتی پایدار ارائه می‌دهد. این هوش مصنوعی در زمان ارزیابی تصاویر سلفی زنان عملکرد بهتری در مقایسه با مردان داشت و به بهترین نحو می‌توانست وجدان افراد را در مقایسه با سایر خصوصیات شخصیتی قضاوت کند.

محققان دقت این هوش‌مصنوعی را بالاتر از حد متوسط توصیف می‌کنند، البته نتایج آن بهتر از انسان‌ها در هنگام مواجه با افراد ناشناس است. در این تحقیق ۳۱ هزار عکس سلفی از ۱۲ هزار داوطلب مورد بررسی قرار گرفته و افراد علاوه بر تصاویر سلفی، پرسشنامه شخصیتی را نیز پر کردند.

پتانسیل‌های بالایی برای هوش مصنوعی که قادر به تشخیص ویژگی‌های شخصیتی بر اساس چهره افراد است، وجود دارد. محققان به این موضوع اشاره کرده‌اند که از آن می‌توان برای تبلیغات استفاده کرد. شرکت‌ها می‌توانند با ارزیابی چهره، شخصیت افراد را تشخیص دهند و مشتریان را با محصولات خود هدف بگیرند.

منبع: digiato.com

پیش‌بینی عجیب ایلان ماسک: مردم از ۱۰ سال دیگر نیازی به حرف زدن ندارند

ایلان ماسک به تازگی در قسمتی از پادکست «The Joe Rogan Experience» به این موضوع اشاره کرده که انسان‌ها از ۵ یا ۱۰ سال آینده، به صورت غیرکلامی با هم ارتباط برقرار می‌کنند و دیگر با یکدیگر صحبت نخواهند کرد.

طی این مصاحبه، ایلان ماسک درباره موارد مختلفی صحبت کرد که به عنوان مثال می‌توان به دستگاه‌های کاشتنی مغز و همچنین مشکلات مربوط به امنیت خانه‌ها اشاره کرد. زمانی که نوبت به توانایی ارتباط برقرار کردن انسان‌ها با یکدیگر رسید، ماسک پیش‌بینی کرد که انسان‌ها از ۱۰ سال دیگر نیازی به صحبت کردن نخواهند داشت. مدیرعامل تسلا در این پادکست گفت:

«روزی در آینده می‌توانید ذهن یکدیگر را بخوانید و به صورت غیرکلامی با یکدیگر ارتباط برقرار کنید، بدون اینکه از دهان استفاده کنید.»

ماسک تنها در رابطه با گفتگو، ایمیل و پیام‌ها صحبت نکرد، بلکه سیستمی از همزیستی میان انسان و هوش مصنوعی را مدنظر دارد که توسط آن امکان تبادل نظرات و ایده‌ها بدون کلمات وجود دارد. مدیرعامل اسپیس ایکس درباره نظریه خود اعلام کرد:

«مغز ما تلاش زیادی می‌کند تا مفاهیم پیچیده را درون کلمات فشرده کند و اطلاعات زیادی در این بین نابود می‌شوند. زمانی که این کلمات را می‌گویید، آن‌ها تفسیر و ترجمه می‌شوند و سپس درون گوش فرد مقابل از حالت فشرده خارج می‌شوند.»

به اعتقاد ماسک، برای ارتباط سریع‌تر و دقیق‌تر می‌توان انسان را با ماشین ادغام کرد و همچنین فشرده‌سازی ایده‌ها توسط کلمات می‌تواند ارتباط برقرار کردن را تبدیل به امری سخت کند. بنابراین ارتباط غیرکلامی می‌تواند باعث ارتباط بهتر میان افراد شود. به گفته ماسک، انسان تا حدودی سایبورگ محسوب می‌شود، چرا که گوشی هوشمند، لپ‌تاپ و دستگاه‌های الکترونیکی دارد.

شرکت «نورولینک» که توسط ایلان ماسک مدیریت می‌شود، در حال کار روی ایمپلنت مغز است که می‌تواند به صورت مستقیم با مغز بیمار ارتباط داشته باشد تا آسیب‌های مغزی را درمان کند. شاید نزدیک به یکسال دیگر نورولینک به خواسته خود دست پیدا کند. باید منتظر ماند و دید پیش‌بینی ماسک مبنی بر حذف ارتباطات کلامی میان انسان‌ها طی ۵ تا ۱۰ سال آینده محقق می‌شود یا خیر.

منبع: digiato.com

رابط مغز و رایانه؛ عصای دست معلولان یا مقدمه‌ای برای دستکاری شخصیت؟

فناوری در سال‌های اخیر پیشرفت شگفت‌انگیزی داشته که اگرچه باعث شده زندگی ما بسیار راحت‌تر از گذشته شود، اما باعث ایجاد نگرانی‌هایی نیز شده که یکی از مهم‌ترین آن‌ها، واسط مغز و رایانه (BCI) است. این واسط می‌تواند سیگنال‌های مغز را بخواند و از آن‌ها برای کارهای خاصی استفاده کند که نگرانی‌های زیادی در میان دانشمندان و فعالان حوزه فناوری ایجاد کرده است.

در طبقه دهم یکی از ساختمان‌های دانشگاه کلمبیا، افرادی با الکترودهایی که روی سر خود دارند، توسط یک هدست واقعیت مجازی رانندگی با خودرو را تجربه می‌کنند. در میدان دید این افراد پیانوها و قایق‌های بادبانی به نمایش گذاشته می‌شوند که توجه آن‌ها را در پی دارد.

این تحقیق توسط «پاول ساجدا»، مدیر آزمایشگاه تصویربرداری هوشمند و محاسبات عصبی دانشگاه کلمبیا سرپرستی می‌شود و فعالیت مغز افراد از طریق فناوری الکتروانسفالوگرافی (EEG) را بررسی می‌کند. در این تحقیق هدست واقعیت مجازی حرکات چشم کاربران را ردیابی می‌کند تا محل نگاه کردن افراد را متوجه شود. این اطلاعات توسط یک کامپیوتر که مستقیما با امواج مغز در ارتباط است با نام واسط مغز و رایانه (BCI) پردازش می‌شود.

 

 

واسط مغز و رایانه چه کاربردی دارد؟

در آزمایش دانشگاه کلمبیا هدف از جمع‌آوری اطلاعات مغز، آموزش هوش مصنوعی در خودروهای خودران است، بنابراین آن‌ها متوجه این موضوع می‌شوند که راننده چه زمانی به اطراف یا سوژه‌ای خاص توجه می‌کند. واسط مغز و رایانه در زمینه‌های زیادی کاربرد دارد که برای مثال می‌توان به مدیریت پهپادها توسط سربازان در آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی ایالات متحده آمریکا (دارپا) و نظارت روی دانش آموزان در مدارس چین اشاره کرد.

 وضع قوانین برای استفاده از واسط مغز و رایانه هستند

این دستگاه‌ها همچنین در صنایع پزشکی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند مانند نسخه‌هایی از آن که برای افراد معلول این امکان را فراهم می‌کند که توسط ذهن خود، با تبلت کار کنند یا اینکه می‌تواند به بیماران مبتلا به صرع پیش از تشنج هشدار دهد. در ژوئیه ۲۰۱۹ مدیرعامل تسلا عملکرد «نورولینک» را به نمایش گذاشت که می‌تواند واسط مغز و رایانه را در مغز افراد قرار دهد تا امکان همزیستی با هوش مصنوعی فراهم شود.

برخی کارشناسان به علت عدم شفافیت در عملکرد این دستگاه‌ها، چندان به آن‌ها اعتماد ندارند. سوال مهم در این زمینه، ادعاهای بدون تایید شرکت‌ها و همچنین نحوه تاثیر آن‌ها روی کاربران است. این موارد باعث شده برخی افراد به دنبال ایجاد قانونی برای محافظت از افراد در برابر با آینده‌ای باشد که می‌توان از اطلاعات مغزی برای موارد تجاری استفاده کرد.

 

دانشمندان به دنبال وضع قوانین برای استفاده از واسط مغز و رایانه هستند

به گفته «دیوید وینیکوف»، تحلیلگر ارشد در زمینه فناوری‌های همگرا در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در پاریس، هر قدم در پیشرفت واسط مغز و رایانه نگرانی‌ها اخلاقی، قانونی و اجتماعی به وجود می‌آورد. وینکوف اعلام کرده:

«این واسط‌ها نگرانی‌های زیادی در رابطه با حریم شخصی کاربران ایجاد کرده‌اند. این فناوری پتانسیل آن را دارد که احساسات یا هویت یک فرد را تغییر دهد که این موضوع سوالاتی در رابطه با استقلال و خودمختاری یا ظرفیت برای هدایت زندگی یک شخص ایجاد کرده است.»

مغز ما برای هر فکر، احساس یا حرکتی سیگنال‌های الکتریکی ایجاد می‌کند و BCI برای خواندن این سیگنال‌ها توسعه پیدا کرده که برخی مواقع برای این کار از EEG و الکترودهایی روی سر استفاده می‌شود. برای این کار اغلب از ۱۶ تا ۶۴ الکترود استفاده می‌شود، البته برخی مدل‌ها ۲۵۶ الکترود دارند. نورولینک قصد دارد در این زمینه عملکرد تهاجمی‌تری داشته باشد و از ۳۰۷۲ رشته فلزی نازک روی مغز افراد استفاده کند.

واسط مغز و رایانه سیگنال‌های مغز را می‌خواند و از اطلاعات آن برای انجام وظایفی مانند نوشتن متن یا کنترل پهپاد توسط کامپیوتر یا ماشین استفاده می‌کند. با وجود اینکه هم اکنون کاربرد BCI بسیار محدود است، ساجدا به این موضوع اشاره می‌کند که هنوز سوالات زیادی در رابطه با نحوه کار مغز انسان وجود دارد.

دانشمندان از دهه ۷۰ میلادی در حال کار روی واسط مغز و رایانه برای اهداف پزشکی هستند، اما از سال ۲۰۰۷ این فناوری وارد بخش مصرفی شد. با پیشرفت در فناوری BCI و ظهور گوشی‌های هوشمند، نسخه‌های مصرفی آن‌ها و سایر فناوری‌ها که با مغز ارتباط برقرار می‌کنند، بسیار رایج شدند. برای مثال شرکت «نورواسکای» که در زمینه فروش اپلیکیشن‌های موبایل و پوشیدنی‌ها فعالیت دارد، سنسورهای مغز را بازاریابی می‌کند که به مردم اجازه می‌دهد که اطلاعات مناسبی را وارد اپلیکیشن‌های موبایل کنند.

«Thync» یکی دیگر از شرکت‌های فعال در حوزه فناوری‌های پوشیدنی محسوب می‌شود که ادعا می‌کند اپلیکیشن‌های BCI می‌توانند احساسات کاربر را تغییر دهند. برای مثال می‌توان آن‌ها به را خواب ترغیب کرد یا حتی مشکل پوستی آن‌ها با نام «پسوریازیس» را نیز درمان کرد. «Emotiv» شرکت دیگری بوده که هدست‌ EEG قابل حمل با قیمت ۷۰۰ دلار به فروش می‌رساند که توسط آن می‌توان اطلاعات مغز را برای آزمایش‌ها جمع آوری کرد. بسیاری از این محصولات مجوز دریافت نکرده‌اند و توسط سازمان مربوطه مورد بررسی قرار نگرفته‌اند.

 

 

قوانین مشخصی برای واسط مغز و رایانه وجود دارد؟

سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA) که برای دستگاه‌های پزشکی شامل BCI مجوز صادر می‌کند تنها برخی از آن‌ها را مورد تایید قرار داده، در حالی که تعداد بالایی از آن‌ها از نظر فنی جزو دستگاه‌های پزشکی دسته‌بندی نمی‌شوند و به صورت مستقیم در بازار به فروش می‌رسند. برای مثال در سال ۲۰۱۵ FDA دستگاه توسعه یافته توسط Thync را به عنوان یک دستگاه پزشکی تایید نکرد. FDA درباره واسط مغز و رایانه‌ که توسط آزمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، دستورالعمل دارد اما برای نمونه‌هایی که در بازار به فروش می‌رسند دستورالعمل مشخصی وجود ندارد.

 

تحریک جریان مستقیم درون‌ جمجمه‌ای می‌تواند عملکرد افراد را افزایش دهد

به گفته ساجدا، این شکاف‌های نظارتی نگرانی‌های زیادی ایجاد کرده. برای مثال یکی از روش‌های درمان توسط BCI، تحریک بخش‌های خاصی از مغز برای بهبود عملکردهای مخصوصی شامل حافظه، زبان یا دقت است. این نوع از واسط‌های مغز و رایانه از تکنیکی به نام تحریک جریان مستقیم درون‌ جمجمه‌ای (tDCS) استفاده می‌کنند و می‌تواند حرکت فیزیکی و زمان واکنش را تقویت کند. با این وجود، ابهاماتی درباره مزایای این روش وجود دارد.

با این وجود، برخی مانند نیروی دریایی آمریکا و بازیکنان تیم بسکتبال «گلدن استیت واریرز» در حال آزمایش تحریک جریان مستقیم درون ‌جمجمه‌ای برای بهبود عملکرد خود هستند. علاوه بر این، نمونه‌های خانگی این دستگاه‌ها نیز در حال تولید هستند تا توسط آن‌ها بتوان عملکردهای مختلف را بهبود داد یا حتی افسردگی را درمان کرد. تمام این موارد می‌توانند برای افراد عوارض ایجاد کنند و به مغز آسیب بزنند.

ایلان ماسک ادعاهای عجیب‌تری در رابطه با واسط مغز و رایانه دارد که آن، ترکیب آن با هوش مصنوعی است که البته هنوز نمونه مشخصی از آن توسط نورولینک معرفی نشده و اطلاعی از نحوه عملکرد آن نداریم.

پژوهشگر ارشد آزمایشگاه اخلاق و سیاست دانشگاه ETH در زوریخ سوئیس، «مارچلو اینکا» هشدار داده که اگر شرکت‌ها ادعاهای اغراق آمیز مطرح کنند، افراد ترغیب می‌شوند که در آزمایش‌ها شرکت کنند و دنبال نتایج غیر واقعی باشند، بنابراین باید آزمایش‌های انسانی توسط کمیته‌ای مورد تایید قرار بگیرند و پیش از حضور شرکت‌کنندگان، مزایا و خطرات آن‌ها بررسی شوند.

برخی شرکت‌ها و دانشمندان در حال توسعه واسط مغز و رایانه هستند و برخی نیز به دنبال ایجاد یک چارچوب قانونی برای جلوگیری از سوءاستفاده از اطلاعات مغز هستند. نظارت روی فعالیت مغز توسط BCI، اطلاعات زیادی تولید می‌کند که از آن‌ها می‌توان برای اهداف مختلفی از تبلیغات گرفته تا کمپین‌های سیاسی استفاده کرد. به عنوان مثال آزمایش تیم ساجدا به دنبال اطلاع از این موضوع است که افراد روی چه مواردی در محیط اطراف خود تمرکز می‌کنند که می‌توان از آن برای بهبود تبلیغات استفاده کرد.

برای رفع این نگرانی‌ها، اینکا یک رویکرد قانونی با نام «حقوق ذهن» را پیشنهاد داده. این چارچوب قانونی درباره جمع‌آوری اطلاعات، استفاده و همچنین محافظت از آن‌ها اطمینان حاصل می‌کند. اینکا مقاله‌ای در این زمینه در سال ۲۰۱۷ منتشر کرد و که در آن به حقوق جدید که می‌تواند در دهه‌های آینده به قوانین اضافه شوند شامل حق آزادی شناختی، حق داشتن حریم ذهنی، حق تمامیت ذهنی و حق دوام روانشناسی، اشاره داشت. به اعتقاد اینکا، این موارد می‌توانند مانع از سوءاستفاده از اطلاعات مغز شوند.

 

احتمال تغییر شخصیت افراد توسط واسط مغز و رایانه وجود دارد

در حال حاضر شرکت‌های فناوری به علت سرویس‌های خود می‌توانند به برخی اطلاعات حساس کاربران دسترسی پیدا کنند و اطلاعات مغز این موارد را افزایش می‌دهند. اکثر برنامه‌های واسط مغز و رایانه به پذیرش شرایط استفاده از سرویس توسط کاربران وابسته هستند که البته افراد کمی آن‌ها را می‌خوانند.

با پیشرفت در حوزه BCI، نیاز به شفافیت قانونی افزایش پیدا می‌کند. فناوری شاید بتواند در نحوه عملکرد مغز افراد تغییر ایجاد کند یا آنطور که برخی تحقیقات نشان داده‌اند، توسط آن می‌توان هویت خود را درک کرد. برای مثال مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۹ روی ۶ بیمار مبتلا به صرع انجام شد تا مشخص شود مغز آن‌ها چگونه به BCI واکنش نشان می‌دهد و این واسط درون مغز آن‌ها برای هشدار تشنج کاشته شد. برخی از افراد پس از این کار احساس قدرت کردند، اما تعدادی روی مشکل خود تاکید بیشتری داشتند. یکی از آن‌ها پس از کاشت این واسط گفته بود که همیشه احساس بیماری می‌کند و حس متفاوت بودن نسبت به دیگران دارد. در حقیقت این فرد پس از کاشت واسط تبدیل به فرد دیگری شد.

برای رفع نگرانی‌ها در این زمینه نیاز به قانون داریم. به نظر می‌رسد FDA به دنبال قوانینی برای واسط‌های مغز و رایانه است، اما هنوز نمی‌دانیم چگونه به مشکلاتی که در تحقیق‌های قبلی ایجاد شده، توجه می‌شود. بسیاری به دنبال حفاظت از اطلاعات مغز هستند و از هر روشی برای این کار بهره می‌برند که برای مثال می‌توان به مسائل اخلاقی اشاره کرد. در گذشته شاهد چنین موضوعی برای دستکاری ژنتیکی بودیم که در نهایت در سال ۲۰۰۳، قوانینی برای آن وضع شد که روی جمع‌آوری و دستکاری اطلاعات ژنتیکی انسان‌ها نظارت دارد. به نظر می‌رسد باید منتظر چنین رویه‌ای برای BCI نیز باشیم.

منبع: digiato.com

شیوع کرونا به جایگزینی ربات با انسان سرعت داده است

ویروس کرونا باعث شده بسیاری از مردم نتوانند سر کار حاضر شوند و این موضوع ضربه بزرگی به اقتصاد جهانی و همچنین تولیدات در کشورهای مختلف زده. در این میان بسیاری از سرمایه‌گذاران، ربات‌ها و اتوماسیون را راه‌حل مناسبی می‌دانند و شرکت‌های فعال در این زمینه با جذب سرمایه، فعالیت‌های خود را افزایش می‌دهند. قرنطینه کارگران و جذب سرمایه روند اتوماسیون را سرعت می‌بخشد و می‌تواند در آینده نزدیک میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان بیکار کند، موضوعی که برای بسیاری ترسناک است. کرونا برای بسیاری از کارگران دردسر ایجاد کرده و بسیاری از آن‌ها خانه نشین شده‌اند. در حالی که نزدیک به ۲۰ سال پیش راه‌حلی به نام اتوماسیون چندان جدی گرفته نمی‌شد، اما به لطف پیشرفت در بخش‌های مختلف مانند دید ماشینی، یادگیری ماشینی و هوش مصنوعی، سیستم عامل‌های متن باز رباتیک ، اجزای قابل حمل و سنسور‌ها مورد توجه بسیاری از فعالان قرار گرفته و برخی آن را راه‌حلی از آینده برای این مشکل جهانی می‌دانند.

در حالی که اقتصاد با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند و بسیاری از استارتاپ‌ها و شرکت‌ها با مشکل مالی مواجه شده‌اند، اما سرمایه‌گذاران از ایده‌ها در زمینه اتوماسیون و رباتیک استقبال می‌کنند. برای مثال یک شرکت چینی با نام ForwardX Robotics که در زمینه لجستیک فعالیت دارد، به تازگی موفق به جذب ۱۵ میلیون دلار سرمایه شده که مجموع سرمایه آن را به ۴۰ میلیون دلار افزایش می‌دهد. علاوه بر این شرکت، BrainCorp که در زمینه اسکرابر رباتیک نیز فعالیت دارد، موفق به جذب ۳۶ میلیون دلار سرمایه شده است.

«نیکلاس چی»، موسس و مدیرعامل ForwardX Robotics در رابطه با دوران کنونی اعلام کرده:

«ما چالش‌های زیادی برای رهبران زنجیره تامین در لجستیک و صنایع تولیدی، از رشد کمبود نیروی کار و مشتری تا انتظار برای افزایش انعطاف پذیری را شاهد هستیم. راه‌حل‌ خودکار ما مبتنی بر هوش مصنوعی، به مشتریان این امکان را می‌دهد که به سرعت با شرایط سازگار شوند و بهره‌وری خود را تا ۳ برابر افزایش دهند. با توجه به شیوع کرونا، شرکت‌ها خواهان تضمین امنیت فعالیت‌های خود در آینده هستند و ما برای این کار، کنار آن‌ها خواهیم بود.»

در حالی که صنایع رباتیک به تازگی مورد توجه قرار گرفته، از نزدیک به یک دهه پیش انقلاب آن‌ها در راه بود. شرکت‌ها و سازمان‌های مختلفی در سال‌های گذشته و اوایل قرن بیست و یکم با برگزاری مسابقات قصد افزایش فعالیت‌ها در این زمینه را داشتند و حالا با توجه به عدم امکان حضور کارگران در سر کار، محبوبیت آن‌ها بیشتر از قبل شده. شاید اتوماسیون روزی تعداد بالایی از مردم را بیکار کند و جایگزین کارگران برای اجرای وظایف ساده شود.

منبع: digiato.com

همکاری اپل و گوگل برای ترسیم و ردیابی ارتباط افراد و اجرای طرح Contact Tracing

اپل و گوگل دو غول دنیای تکنولوژی با همکاری یکدیگر درحال توسعه‌ی سیستمی هستند که از طریق سیگنال بلوتوث در صورت نزدیک‌بودن به فردی که مبتلا به کووید ۱۹ است، برای گوشی هوشمند شما هشدار بفرستد.

در آغاز سال ۲۰۲۰ میلادی تصور اینکه همه باید اپلیکیشن خاصی را نصب کنند تا ملاقات‌های ما با دیگر افراد را ثبت و ضبط کند، اگر مضحک به‌نظر نمی‌آمد، قطعا نگران‌کننده بود. امروز اما، با گسترش چشمگیر ویروس کووید ۱۹ در ایالات‌متحده، احتمال به‌کارگیری چنین نظارتی به‌عنوان تنها راه کلیدی بازگشت جامعه به حالت عادی بیش‌از پیش قوت گرفته است.

طرح پیشنهادی این است که با استفاده از گوشی‌های هوشمند ملاقات افراد را به‌صورت دیجیتال رهگیری کنند. این تکنیک برای اولین‌بار در مقاله‌ی مهمی که توسط محققان دانشگاه آکسفورد در ژورنال معتبر Science (بخوانید ساینس) به‌چاپ رسیده، توصیه شده است. حتی سازمان حفاظت از اطلاعات اروپا (EDPS) نیز از ارائه‌ی یک اپلیکیشن مختص اتحادیه‌ اروپا پشتیبانی کرده است. بعد از موفقیت کشورهای سنگاپور و کره‌جنوبی در مقابله با شیوع کووید ۱۹ که در برنامه‌ی مدبرانه‌ی خود از اپلیکیشن‌های ردیابی ملاقات (Contact Tracing) استفاده کرده بودند، دولت‌های فرانسه و بریتانیا نیز از طریق سرویس سلامت ملی (NHS) درحال توسعه‌ی اپلیکیشن رهگیری اختصاصی خود هستند. رئیس مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا (CDC) گفته است این روش، درست مثل دیگر پروژه‌هایی که در ایالات‌متحده ارائه‌شده، تحت ارزیابی عمیق قرار گرفته است و نتایج آن به‌زودی اعلام خواهد شد.

همکاری بی‌سابقه‌ی شرکت‌های اپل و گوگل در این طرح، روی زیرساخت‌های هم‌کنش‌پذیر یکدیگر از دو هفته پیش آغاز‌شده است و در جمعه‌ی گذشته اخبار این همکاری انتشار یافت. طبق اخبار منتشرشده قرار است یک اپلیکیشن قدرتمند ردیابی و ترسیم ملاقات افراد با پتانسیل پشتیبانی در سراسر جهان تهیه شود.

 

 

منظور از ردیابی تماس یا ملاقات افراد چیست؟

طرح کانتکت تریسینگ یا همان ردیابی تماس یا ملاقات افراد واضح است. وقتی فردی بیمار باشد، کادر درمان و سلامت باید بدانند که این شخص اخیرا با کدام افراد در تماس بوده است تا از این طریق آن‌ها را پیدا کنند و با انجام تست تشخیص بیماری کووید ۱۹ از سلامت آن‌ها مطمئن شوند. همچنین، اگر لازم بود این افراد را برای مدتی قرنطینه کنند تا از شیوع بیماری به دیگران جلوگیری شود.

در دهه‌های گذشته جمع‌آوری اطلاعات درباره‌ی رفت‌وآمدهای بیماران نیازمند مصاحبه‌های طولانی و خسته‌کننده بود. برای مثال، در ردیابی بیماران آلوده به ایدز، ابولا و سرخک کادر سلامت موظف بودند با آژانس‌های هواپیمایی و مدیران رستوران‌ها تماس بگیرند، سوابق هتل‌ها را بررسی کنند تا از این طریق تمام افرادی که در تماس با فرد بیمار قرار گرفتند را شناسایی کنند و تحت نظارت قرار دهند.

چالشی که برای طرح ردیابی ملاقات افراد در روش سنتی وجود دارد زمان‌بر بودن آن است و تکمیل هر پرونده می‌تواند چندین روز طول بکشد. طبق گزارش‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO)، در ووهان چین بیشتر از ۹,۰۰۰ اپیدمیولوژیست برای انجام این طرح غربالگری در تیم‌های پنج نفره به‌کار گرفته شدند. آخرین نمودارها نشان می‌دهند که حدود ۸۳,۰۰۰ مورد تأییدشده کووید ۱۹ در چین ثبت شده است. درحال حاضر، روزانه ده‌ها هزار مورد جدید در ایالات‌متحده شناسایی می‌شوند. یک مدیر سابق مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا گفته است برای غربالگری مؤثر از طریق ردیابی تماس مردم نیاز مبرم به یک ارتش ۳۰۰,۰۰۰ نفری خواهیم داشت.

در این موقعیت است که کارگاه‌بازی دیجیتالی وارد می‌شود و به شما این امکان را می‌دهد تا با استفاده از اپلیکیشن‌های ردیابی به‌سرعت افراد را ردیابی کنید. هرکسی که با فرد آلوده در تماس بوده، برای مثال در یک آسانسور قرار گرفته، در یک دفتر هم‌زمان حضور داشته، سوار یک اتوبوس یا قطار شده است، پیامی دریافت می‌کند که چگونه مورد بررسی کادر سلامت قرار خواهد گرفت. در یک نظرسنجی در بریتانیا، حدود سه‌چهارم پاسخ‌دهندگان موافق نصب چنین برنامه‌ای روی گوشی‌های هوشمند خود بودند.

درحال حاضر، اکثر ایالات‌متحده تحت فرمان «در خانه بمانید» هستند، زیرا مشخص نیست که چه کسی دارای بیماری کووید ۱۹ هست؛ بنابراین برای حفظ سلامت خود باید فرض کنیم هر فردی ناقل بیماری است. مسئولان محلی در سانفرانسیسکو و ماساچوست در تلاش هستند تا ظرفیت‌های ردیابی تماسی خود را به نهایت توان برسانند؛ اما طبق گفته‌ی کارشناسان اکنون بخش‌های زیادی از کشور آمریکا امکان ردیابی دقیق مسیر انتقال ویروس را از دست داده‌اند.

اگرچه ترکیب مؤثر ردیابی و آزمایش همگانی در کنترل کووید ۱۹ بعد از پایان فاصله‌گذاری اجتماعی بسیار اهمیت دارد؛ اما برای بازگشت دوباره‌ی مردم به زندگی اجتماعی عادی، ما باید به شناسایی و آزمایش افراد به‌صورت مداوم ادامه دهیم تا در صورت لزوم و آلودگی آن‌ها به ویروس، این افراد را در قرنطینه‌ی انفرادی نگه‌داری کنیم. شناسایی افراد مبتلا از افراد سالم باعث می‌شود بتوانیم افراد آسیب‌پذیر را جدا کنیم تا در معرض بیماری قرار نگیرند. بدین ترتیب جامعه می‌تواند به‌تدریج و تحت شرایط مراقبت بهداشتی به فعالیت‌های اقتصادی خود بپردازد و زندگی عادی دوباره جریان پیدا کند.

نخستین گام برای ردیابی ملاقات مؤثر افراد این است که اکثر اعضای جامعه این شیوه را بپذیرند و در آن مشارکت داشته باشند

دیوید بونسال، محقق آکسفورد که یکی از نویسندگان مقاله‌ی منتشرشده در ژورنال ساینس است، «اکثریت اعضای جامعه» را حدود ۶۰ درصد جمعیت یک کشور می‌داند. از سویی دیگر طبق آمارها ۸۰ درصد جمعیت آمریکا دارای گوشی هوشمند هستند؛ اما سؤال این است که چطور می‌توان سه‌چهارم از این افراد را قانع کرد تا به‌طور مداوم موقعیت مکانی خود را به‌اشتراک بگذارند؟

ورود اپل و گوگل برای اجرای این طرح باتوجه به اینکه برخلاف استارتاپ‌ها، شرکت‌های خصوصی و دانشگاه‌ها کاربران عظیمی دارند، فرایند را بسیار آسان خواهد کرد. تنها از طریق یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری می‌توان ۳ میلیارد کاربر گوشی‌های هوشمند را در سراسر دنیا تحت ردیابی تماس قرار داد.

چیزی نمانده است که زنگ خطر در سراسر دنیا به‌صدا درآید؛ اما رضایت‌دادن به چنین نظارت جهانی کاملا با تمام آنچه تاکنون درباره‌ی حفاظت از داده‌ها و پاک‌سازی صحیح آن‌ها آموخته‌ایم، مغایرت دارد. سطح اعتماد به ابزار فناوری قبل از شیوع کووید ۱۹ سیر نزولی به‌خود گرفته بود. در بدترین حالت، کارشناسان حوزه‌ی حریم خصوصی نگران ایجاد ساختاری برآمده از اطلاعات ردیابی تماس افراد، برای نظارت تهاجمی‌تر در آینده هستند و احتمال می‌دهند از این طریق هنجارهایی ایجاد شوند که دیگر قابل برگشت نباشند.

درنظر داشته باشید که گوگل وقتی صحبت از صداقت درباره‌ی استفاده از اطلاعات موقعیت مکانی کاربران به‌میان می‌آید خود را الگوی دیگر شرکت‌ها می‌داند و در این زمینه به‌خود افتخار می‌کند. اما، وزارت امنیت میهنی ایالات‌متحده‌آمریکا (US Department of Homeland Security) گزارش داده است که اطلاعات مربوط به موقعیت مکانی تلفن‌های همراه را از شرکت‌های خصوصی خریداری کرده و برای تشخیص مهاجران غیرقانونی ثبت‌نشده توسط سازمان اجرای مهاجرت و گمرک ایالات‌متحده (Immigration and Customs Enforcement) به‌کار گرفته شده است.

 

 

رویکرد کشورهای مختلف در استفاده از فناوری و کنترل شیوع بیماری

کره‌جنوبی سیستمی را تدارک دیده است که با کمک اطلاعات افراد مبتلا به کووید ۱۹ که شامل نام‌خانوادگی، سن و آخرین موقعیت مکانی آن‌ها می‌شود، به موبایل دیگر افراد نزدیک آن‌ها هشدار ارسال می‌کند. دربرخی نواحی چین، با استفاده از یک الگوریتم مات در ساختار اپلیکیشن کیف پول Alipay میزان آسیب‌پذیری سلامت افراد را ارزیابی می‌کنند که به‌نوبه‌ی خود توانایی آن‌ها را برای استفاده از وسایل نقلیه‌ی عمومی تشخیص می‌دهد.

شرکت‌های پیشرو در جمع‌آوری داده‌های مکانی که در آمریکا فعالیت می‌کنند، داده‌های خود را به‌صورت ناشناس و گروهی طبقه‌بندی می‌کنند. برای مثال، بسیاری از اپلیکیشن‌ها مثل Google Maps که توسط شرکت‌هایی نظیر فیسبوک، گوگل و فوراسکوئر منتشرشده، اطلاعات شخصی کاربران را ذخیره نمی‌کنند. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا و فرمانداری‌ها اعلام کردند که با استفاده از این داده‌ها تراکم جمعیت در نواحی مختلف را رصد می‌کنند؛ اما این داده‌ها موقعیت‌های مکانی اشخاص را در اختیار آن‌ها قرار نمی‌دهد.

جِی استنلی، تحلیلگر ارشد سیاست سازمانی در سخنرانی خود در پروژه‌ی «فناوری و حریم خصوصی» در اتحادیه آزادی‌های شهروندی آمریکا (ACLU) گفت: «چاره‌ای نیست که برخی آزادی‌های مدنی در دورانی که سلامت عمومی این گونه در خطر است دستخوش تغییر قرار گیرد؛ اما باید این تغییرات در آزادی شهروندان کاملا ضروری، تأثیرگذار و متناسب باشد.»

از آنجایی که استفاده از داده‌های مکانی GPS اطلاعات زیادی را مخابره می‌کند، راه‌حل امنی که طرح‌های مشابه مثل Covid Watch و PEPP-PT اصرار به آن دارند استفاده از بلوتوث است. سیستم این اپلیکیشن‌ها طوری طراحی شده است که به‌صورت ناشناس و مداوم سیگنال‌هایی را از طریق بلوتوث ارسال می‌کند و دیگر گوشی‌های نزدیک این سیگنال‌های منحصربه‌فرد را دریافت و ذخیره خواهند کرد و سپس سیگنال خود را مخابره می‌کنند. این سیگنال‌ها همیشه تغییر می‌کنند تا امنیت اطلاعات کاربر نسبت به مهاجمان حفظ شود. این نقل‌وانتقال پیشینه‌ای از دو گوشی همراه نزدیک یکدیگر خواهد ساخت که فقط برای همان دو دستگاه قابل شناسایی است.

اگر شخصی آزمایش تشخیص کووید ۱۹ مثبت داشته باشد، کادر درمان می‌توانند از بیمار درخواست کنند تا پیشینه‌ی ثبت‌شده در گوشی همراه خود را در دسترس آن‌ها قرار دهد. سپس، با ارسال آن روی سرور و مخابره‌ی پیشینه‌ی ضبط‌شده برای تمام گوشی‌های اطراف، افرادی که اطلاعات مشابه با گوشی فرد مبتلا را روی گوشی خود دارند، هشداری دریافت خواهند کرد که اخیرا با فردی که مبتلا به ویروس بوده است، برخورد داشته‌اند. این هشدار ممکن است آن‌ها را تشویق کند که برای آزمایش تشخیص کووید ۱۹ اقدام کنند.

Contact Tracing

 

 

 

همکاری اپل و گوگل

اپل و گوگل ابتدا یک API (رابط نرم‌افزاری) همکنش‌پذیر روی دو سیستم‌عامل اندروید و آی‌او‌اس برای ردیابی تماسی مبتنی بر بلوتوث روی اپلیکیشن‌های سلامت عمومی معرفی خواهند کرد. انتظار می‌رود این اپلیکیشن تا اواخر اردیبهشت ماه آماده شود، سپس آن‌ها می‌توانند قابلیت ردیابی تماسی خود را روی سیستم‌عامل اختصاصی‌شان اضافه کنند. اما، این موضوع ماه‌ها طول خواهد کشید و برای بازدهی مناسب، به یک اپلیکیشن سلامت عمومی با قابلیت‌های بسیار گسترده نیاز دارد.

البته، بلوتوث ضعف‌هایی نیز دارد. برای مثال، نمی‌تواند میزان انتقال ویروس از طریق سطوح را اندازه‌گیری کند یا ممکن است اطلاعات نادرست درباره مواجه اشخاص ثبت کند. زیرا در ثبت پیشینه‌ی نزدیکی افراد عوامل زیادی دخیل هستند. برای مثال، محدوده‌ی سیگنال بلوتوث و مدت زمانی‌که اپلیکیشن تشخیص دهد دو نفر به یکدیگر نزدیک شدند تا آن را یک برخورد یا ملاقات ثبت کند، از جمله عوامل مؤثر به‌شمار می‌روند.

 

اهمیت حریم خصوصی در همکاری اپل و گوگل

از نظر حریم خصوصی، ایده‌ی کلیدی این طرح مدعی است که هیچ اطلاعاتی درباره‌ی مکان و زمان دقیق حضور شما در جایی ثبت نخواهد شد. تنها چیزی که از این اطلاعات می‌توان دانست، برخورد یا عدم برخورد شما با فردی است که در ۱۴ روز گذشته تست مثبت کووید ۱۹ داشته است؛ همچنین هیچ اطلاعاتی درباره‌ی اینکه آن فرد مبتلا چه کسی است، مشخص نمی‌شود. این اپلیکیشن از کاربر دسترسی خواهد گرفت و اطلاعاتی را که به سرور مرکزی می‌فرستد، محدود می‌کند. طبق بیانیه‌ی اپل و گوگل، آن‌ها نیز به جزئیات مشخصات افراد دسترسی ندارند و در همین راستا اطلاعات فنی لازم را برای بررسی کارشناسان به‌صورت آنلاین و پیش‌از عرضه‌ی اپلیکیشن، منتشر کرده‌اند. درواقع، این مسئله که دو غول دنیای گوشی‌های هوشمند چنین ساختاری را ایجاد کردند باعث‌شده هر شرکت غیردولتی یا سازمان علمی یا حتی دپارتمان دولتی سلامت نیز تشویق شود تا در این طرح مشارکت کند.

 

 

چالش‌های پیش‌رو در همکاری اپل و گوگل

اعلامیه‌ی اپل و گوگل دو چالش مهم را مطرح می‌کند: ردیابی تماسی برای اکثر افراد جامعه قابل دسترسی باشد و عادات استوار حریم خصوصی نهادینه شود. البته، میزان استقبال و مشارکت مردم در این سیستم و استفاده از اپلیکیشن سلامت عمومی هنوز مشخص نیست و این مورد نیز می‌تواند به‌عنوان یک چالش تلقی شود.

اپل و گوگل احتمالا تاکنون اطلاعات جزئی‌تری از داده‌های موقعیت مکانی ما ذخیره کرده‌اند و نیازی به یک سیستم برپایه‌ی سیگنال‌های بلوتوث نخواهند داشت

مشکل اساسی در اینجا مربوط به فناوری نیست، مشکل اساسی این است که فناوری را در قبال حفظ حریم خصوصی آنچنان مسئولیت‌پذیر کنیم تا ۶۰ درصد از افراد یک جامعه حاضر شوند در این طرح مشارکت کنند. همه‌ی گروه‌های فعال در حوزه‌ی فناوری از هکرها گرفته تا طرفداران حریم خصوصی و ائتلاف‌های جدید دیگر تمام ملزومات را برای اجرای این طرح در دوران پاندمی مشخص کرده‌اند.

جی استنلی در اتحادیه آزادی‌های شهروندی گفت همه‌ی ما انگیزه‌ی طبیعی لازم برای پیروی از اقدام در راستای سلامت عمومی را دارا هستیم تا از آن طریق سالم بمانیم و افراد مبتلا را درمان کنیم؛ اما مشارکت در سطح جدیدی از تحت نظر قرارگرفتن نیازمند اعتماد عمیق عموم جامعه به فناوری است که اخیرا خدشه‌دار شده بود.

استنلی افزود: «این رویکرد تنها درصورتی موفقیت‌آمیز خواهد بود که توسط قشر گسترده‌ای از افراد جامعه پذیرفته شود. درکشوری مثل آمریکا که عموم جامعه نسبت به دولت و مسئولان دید مثبتی ندارند، توانایی اطمینان‌دادن به مردم درباره‌ی عدم کاربرد اطلاعات جمع‌آوری‌شده برای ردیابی‌های مرزی، می‌تواند طرح را به موفقیت نزدیک کند. درحا حاضر حریم خصوصی و سلامت عمومی بیش‌از هر زمان دیگری در یک ردیف قرار گرفته‌اند.»

منبع: zoomit.ir

ساخت ربات‌ انعطاف‌پذیر در کمتر از دو ساعت توسط پرینتر سه بعدی

کاربرد پرینترهای سه‌بعدی روزبه‌روز در حال افزایش است. دانشمندان به تازگی موفق به تولید ربات‌‌های انعطاف‌پذیر شبیه به حشرات توسط این پرینترها شده‌اند. احتمالا در آینده نزدیک با استفاده از پرینترهای سه‌ بعدی بتوانید ربات‌‌‌های نرم بسازید. محققان در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو موفق به توسعه روشی برای پرینت سه‌بعدی ربات‌‌های انعطاف‌پذیر با سرعت بالا و قیمت پایین شده‌اند. برای تولید این ربات‌‌ها از تجهیزات ویژه‌ای استفاده نشده است.

محققان برای این کار، Flexoskeletons یا مواد سفت را روی ورق‌های پلی‌کربناتی انعطاف‌پذیر و نازک به صورت سه‌بعدی پرینت کردند. این اقدام باعث می‌شود که استحکام در مناطق خاصی افزایش پیدا کند که چنین موضوعی را در حشرات شاهد هستیم. ربات‌‌های نرم عادی معمولا دارای بخش‌های نرمی هستند که روی یک بدنه جامد قرار می‌گیرند.

ربات‌های انعطاف پذیر

برای پرینت هر بخش از بدن، به ۱۰ دقیقه زمان نیاز است و در کمتر از دو ساعت این ربات به صورت کامل تولید می‌شود. هزینه تولید هر قسمت کمتر از ۱ دلار است و به نظر می‌رسد که قدرت پردازشی، سنسورها و همچنین باتری بخش‌های گران قیمت این ربات‌ ها باشند.

این روش در ابتدا به دانشمندان کمک می‌کند که ربات‌‌ها را با سرعت و راحتی بالا تولید کنند، اما هدف نهایی تولید عمده ربات‌‌ها بدون دخالت انسان است. این موضوع می‌تواند به معنای تولید ارتشی از ربات‌‌ها باشد که قادر به انجام وظایف خود همانند ماشین‌های بزرگ و یکپارچه هستند، البته هزینه تولید و ریسک عملیاتی آن‌ها کمتر است.

منبع: digiato.com