نوشته‌ها

پردازنده جدید اینتل کاربران را وادار به استفاده از خنک‌کننده‌های قدرتمند می‌کند

پردازنده های نسل دهمی اینتل Comet Lake از قدرت فوق العاده‌ای بهره می‌برند اما در کنار آن توان مصرفی بالایی هم دارند تا حدی که استفاده از برخی مدل‌های آن نیازمند تجهیز کامپیوتر به سیستم خنک کننده قدرتمند است.

بر اساس پستی که اخیرا در توییتر منتشر شده پردازنده Core i9-10900F با ۱۰ هسته و ۲۹ ترد پردازشی، دارای PL1 یا سطح اول توان مصرفی ۱۷۰ است که در حالت PL2 و زمانی که هسته‌ها با حداکثر توان کار می کنند به ۲۲۴ وات می‌رسد.

پردازنده Core i9-10900F

PL1 به سطح توانی اشاره دارد که پردازنده در حالت پایدار و برای مدت طولانی مصرف می‌کند. گاهی اوقات پردازنده با استفاده از همین توان می‌تواند وارد حالت توربو هم شود اما زمانی که تعداد هسته‌ها افزایش یافته و فرکانس بوست بیشتر می‌شود، پردازنده وارد حالت PL2 شده و برای مدتی کوتاه (ضریب زمانی Tau) با توان مصرفی بیشتر به اجرای محاسبات سنگین می‌پردازد.

اغلب کاربران در زمینه توان مصرفی پردازنده با TDP یا توان طراحی گرمایی آشنایی دارند اما این معیار تنها برای کلاک پایه کاربرد دارد. برای مثال پردازنده Core i7-9700K دارای TDP حدود ۹۵ واتی است اما این میزان برای رسیدن به سطح PL1 تا حدودی افزایش یافته و برای فرکانس بوست از این هم بالاتر می‌رود.

با این فرض که توان مصرفی ۱۷۰ و ۲۲۴ واتی در سطوح PL1 و PL2 پردازنده Core i9-10900F واقعیت داشته باشند، تردیدی نیست که کاربران مایل به خرید این تراشه باید کیس خود را به خنک کننده قدرتمندی مجهز کنند که توان دفع حرارت بالای تولید شده از آن را داشته باشد.

در صورتی که کاربر به فرکانس های پیش فرض قانع نبوده و قصد اورکلاک سیستم را داشته باشد، استفاده از خنک کننده های مایع با سیکل بسته احتمالا بهترین گزینه خواهد بود.

منبع: digiato.com

نسل جدید کنترلرهای تراشه اینتل با پهنای باند ۲/۵ گیگابیت

اینتل به‌زودی تراشه جدید کنترلر شبکه LAN با پهنای باند ۲/۵ گیگابیت را معرفی می‌کند و یک تغییر بزرگ در این زمینه ایجاد خواهد کرد.

احتمالا نام Intel i219-V را بارها شنیده‌اید؛ کنترلر ۱ گیگابیتی تولید اینتل که در مادربردهای بسیاری ایفای نقش کرده است. این کنترلر از تراشه‌های ارزان‌قیمت و میان‌رده‌ی اینتل بوده که استفاده از آن برای سازندگان مادربرد به‌صرفه بوده است.

بسیاری از مادربردهای حرفه‌ای و گران‌قیمت، امروزه با چند کنترلر LAN عرضه می‌شوند؛ در بین آن‌ها می‌توانید شاهد کنترلرهای ۲/۵، ۵ و حتی ۱۰ گیگابیتی باشید. اینتل که از قافله عقب مانده و زیر باد انتقاد در زمینه‌ی معرفی یک کنترلر شبکه میان قیمت با پهنای باند بیشتر بود، اقدام به طراحی کنترلرهایی جدید کرده است. این محصول به‌صورت رسمی معرفی نشده ولی منابع معتبر اقدام به انتشار مشخصات و اسامی آن کرده‌اند.

با توجه به داده‌های اخیر که به نظر درست می‌رسند، کنترلرهای جدید اینتل با اسامی I225-LM/I225-V معرفی شده‌اند و دارای پهنای باند ۲/۵ گیگابیت در ثانیه هستند. این کنترلرها جایگزین تراشه‌هایی مانند i219-V شده و می‌توان گفت که ارتقاء بزرگی برای بسیاری از مادربردها خواهند بود. شاید در این شرایط شرکت‌های سازنده با عبور از تراشه‌های شرکت‌هایی مانند Aquantia و Realtek، به استفاده از کنترلرهای جدید اینتل روی آورند.

مادربردهای جدید، مبتنی بر تراشه X299X برای پشتیبانی از پردازنده‌های آتی Intel Core X در راه هستند؛ حتی گیگابایت در روزهای اخیر به‌طور رسمی اقدام به معرفی سه مادربرد جدید خود با این تراشه کرده است. در نتیجه معرفی کنترلرهای ۲/۵ گیگابیتی اینتل در بردهای جدید، بسیار منطقی به نظر می‌رسد. تراشه‌های ارزان‌ قیمت I225-LM/I225-V مانند نسخه‌های فعلی از گذرگاه PCI-E درون تراشه برای ارتباط با سیستم استفاده خواهند کرد.

پردازنده‌های جدید نسل دهمی سری X اینتل در گیک‌بنچ دیده شدند

چهار پردازنده‌ی جدید نسل دهمی اینتل از سری X در بنچمارک گیک‌بنچ دیده شدند و نتایج و امتیاز آزمون تک‌هسته‌ای و چند هسته‌ای آن‌ها به‌اشتراک گذاشته شد.

به‌نظر می‌رسد به‌زودی باید منتظر پردازنده‌های جدید نسل دهمی Core i9 سری X اینتل باشیم. به‌لطف یکی از مهندسان شرکت Dell، چهار پردازنده‌‌ی جدید در پایگاه داده‌های گیک‌بنچ ۴ مشاهده و نتایج بنچمارک آن‌ها به‌اشتراک گذاشته شد.

پیش‌تر اخباری درباره‌ی پردازنده‌‌ی ۱۸ هسته‌ای i9-10980XE و پردازنده‌ی ۱۰ هسته‌ای i9-10900X منتشر شده بود. اکنون نام دو پردازنده‌ی دیگر، یعنی پردازند‌ه‌ی ۱۴ هسته‌ای core i9-10940X و پردازنده‌ی ۱۲ هسته‌ای core i9-10920X نیز به‌چشم می‌خورد. ظاهرا پردازنده‌های جدید می‌توانند وارد رقابت با پردازنده‌های تردریپر مبتنی‌بر معماری Zen 2 شوند.

بنچمارک گیک‌بنچ ازطریق Dell 5820 به‌انجام رسیده است؛ به‌ همین‌ دلیل با توجه به امتیازها، نمی‌توان درباره‌ی عملکرد دقیق پردازنده‌ها اظهار نظر قطعی کرد. با وجود اینکه ممکن است نتایج آزمون عملکرد دقیق پردازنده‌ها را به‌نمایش نگذارد، حداقل می‌توان اطلاعات مقایسه‌ای خوبی در‌باره‌ی آن‌ها داشت.

به‌غیر از Core i9-10980XE که در مقایسه با پردازنده‌ی نسل قبلی خود، تقریبا تفاوت فاحش عملکردی را نشان نمی‌دهد، سایر پردازنده‌ها به‌ترتیب بهبود عملکرد ۱۰ و ۱۱ و ۱۰ درصدی را برای i9-10940X و i9-10920X و i9-10900X به‌نمایش گذاشتند. نتایج آزمون تک‌هسته‌ای چندان خوشایند نیست؛ اما در آزمون چندهسته‌ای نتایج رضایت‌بخشی دیده می‌شود. امتیازهای آزمون تک‌هسته‌ای به‌ترتیب برای این سه پردازنده‌ بهبود ۴، ۲، ۳ و ۶ درصدی را نشان می‌دهد.

به‌طور کلی، با توجه به فناوری تولید ۱۴ نانومتری پردازنده‌ها، نتایج آزمون راضی‌کننده به‌نظر می‌رسد. اگر AMD همچنان شرکتی بی‌رقیب بود، بی‌شک شاهد اعداد و رقمی بهبودیافته‌تر برای پردازنده‌های اینتل در مقایسه با پردازنده‌های نسل نهم بودیم. ناگفته نماند تاریخ عرضه‌ی پردازنده‌ی Ryzen ۹ ۳۹۵۰X تا نوامبر (آذر) تعویق افتاد. این پردازنده‌ی ۱۶ هسته‌ای قرار است با تأخیر و قیمت ۷۴۹ دلار و عملکرد بهتر هسته‌ها در مقایسه با نتایج سایر بنچمارک‌های انجام‌شده‌ی Ryzen به بازار عرضه شود. این تصور اشتباه است که پردازنده‌ها بتوانند به‌صورت کاملا رقابتی برای اکثر بازارها ظاهر شوند. هرزمان پردازنده‌های جدید به بازار عرضه شوند، می‌توان آزمایش‌های کامل‌تری روی آن‌ها انجام داد.

اینتل ابرکامپیوتر Frontera را معرفی کرد؛ سریع‌ترین ابرکامپیوتر تحقیقاتی جهان

اینتل بخش عمده‌ای از فعالیت‌های خود را به دنیای ابرکامپیوترها اختصاص می‌دهد و در جدیدترین حرکت، از محصول قدرتمندی به‌نام Frontera رونمایی کرد.

اینتل و Dell EMC در سال ۲۰۱۸ از پروژه‌ی مشترکی برای طراحی Frontera پرده‌برداری کردند؛ ابرکامپیوتری تحقیقاتی و دانشگاهی که با سرمایه‌گذاری ۶۰ میلیون دلاری «بنیاد ملی علوم» آمریکا طراحی و ساخته می‌شود. این غول پردازشی جایگزین Stampede2 در «مرکز پردازش حرفه‌ای آستین تگزاس دانشگاه تگزاس (TACC)»می‌شود. در ماه ژوئن، فرایند ساخت ابرکامپیوتر به‌ پایان رسید و چند روز پیش نیز رونمایی رسمی از آن انجام شد.

شرکت سازنده‌ی فرانترا ادعا می‌کند که ابرکامپیوتر جدید قدرت پردازش ۳۸/۷ پتافلاپس دارد. درنتیجه این ابرکامپیوتر به سریع‌ترین ابرکامپیوتر مطالعاتی و علمی جهان تبدیل می‌شود. چنین غول‌های پردازشی عموما برای وظایفی همچون نمونه‌سازی و شبیه‌سازی، پردازش و ذخیره‌سازی کلان‌داده و یادگیری ماشین در محیط‌های دانشگاهی کاربرد دارند. در مقام مقایسه جالب است بدانید که Stampede2 قدرت پردازشی ۱۸ پتافلاپس دارد.

بنچمارک LINPACK برای بررسی ابرکامپیوترها استفاده می‌شود. نتایج آخرین بررسی‌های این بنچمارک در ابتدای سال جاری، فرانترا را در رتبه‌ی پنج قرار داد. ابرکامپیوتر جدید اینتل و Dell EMC در آزمایش‌های مذکور قدرت پردازشی ۲۳/۵ پتافلاپس را نشان داد.

تریش دمکروگر، معاون ارشد و مدیر سازمان پردازش حرفه‌ای اینتل درباره‌ی ابرکامپیوتر جدید می‌گوید:

سیستم فرانترا ظرفیت‌های پردازشی و هوش مصنوعی را به‌گونه‌ای در اختیار محققان قرار می‌دهد که قبلا به‌هیچ‌وجه در فرایند تحقیقات دانشگاهی وجود نداشته است. این ابرکامپیوتر با استفاده از فناوری اینتل می‌تواند فرصت‌های زیادی را در حوزه‌های علمی و مهندسی در اختیار محققان قرار دهد. از میان آن‌ها می‌توان به درک بهتر از جهان هستی، داروهای پزشکی و کاربردهای مرتبط با انرژی اشاره کرد.

صدها پردازنده‌ی ۲۸ هسته‌ای نسل دوم Xeon Scalable با معماری کسکید لیک در ابرکامپیوتر فرانترا به کار رفته‌اند. پردازنده‌ها در سرورهای PowerEdge محصول شرکت Dell EMC نصب می‌شوند تا قدرت پردازشی فرانترا را تأمین کنند. به‌علاوه نودهای ساخت شرکت انویدیا هم برای پردازش‌های ۳۲ بیتی با دقت واحد (Single Precision) در فرانترا به کار رفته‌اند. معماری تراشه‌ای فرانترا براساس فناوری اختصاصی اینتل به‌نام Advanced Vector Extensions 512  (به‌اختصار AVX-512) طراحی شده است. AVX-512 مجموعه دستورالعمل‌هایی است که نسبت به نسل قبلی، در هر سیکل کلاک توان پردازش دو برابری بر حسب فلاپس به دست می‌دهد.

برای تعدیل دمای نودهای فرانترا از خنک‌کننده‌ی آبی استفاده می‌شود. Dell EMC سیستم‌های خنک‌کننده‌ی آبی و روغنی را از شرکت‌های CoolIt و Green Revolution Cooling تهیه کرده است. به‌علاوه از اینترکانکت‌های Mellanox HDR و HDR-100 برای انتقال داده تا سرعت‌های ۲۰۰ گیگابیت‌برثانیه در داخل فرانترا مابین سوئیچ‌ها استفاده می‌شود. سوئیچ‌های انتقال اطلاعات در ابرکامپیوتر مذکور، ۸،۰۰۸ نود را به یکدیگر متصل می‌کنند. هر نود تقریبا ۶۵ کیلووات برق مصرف می‌کند. در مجموع، مصرف برق به‌اندازه‌ی یک‌سوم نیرویی خواهد بود که TACC از زیرساخت‌های انرژی بادی و خورشیدی و نیروگاه‌های مربوطه دریافت می‌کند.